Strona Ks. Adama Klisko

Rektor KUL do Przyjaciół Uniwersytetu 2012

W nastrój wielkanocnego „Alleluja” wpisuje się jak w każdym roku List Rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego do Przyjaciół Uniwersytetu, którzy rozumiejąc zasługi i potrzebę także obecnie istnienie tej Uczelni dla Kościoła i Ojczyzny wspomagają tę Uczelnię modlitwą, ofiarą materialną oraz moralnie – uznaniem wszelkich jej inicjatyw dla dobra studiującej tam młodzieży i Ojczyzny.
Szczególnie w dzisiejszej rzeczywistości zakłamania, fałszu i udawania oraz perfidnej walki z Kościołem - nie przez wszystkich dostrzeganej – potrzeba jasnego wykładu prawdy o sobie w świetle Bożego Objawienia i nauki Kościoła. Czyni to wiernie Katolicki Uniwersytet Lubelski od początku swojego zaistnienia w Ojczyźnie w roku 1918 spełniając apel Papieża – Polaka Jana Pawła II: „Uniwersytecie !...Służ Prawdzie! Jeśli służysz Prawdzie - służysz Wolności. Wyzwalaniu człowieka i narodu. Służysz Życiu !” (Spotkanie na KUL-u 9. Czerwca 1987 r.) Prawdy te przypomina wiernym Kościoła w Polsce Rektor Uniwersytetu w corocznych listach świątecznych.
Z przyczyn niezależnych od Uczelni Listy Rektoratu obecnie ograniczone przez Episkopat do jednego w roku, a mianowicie na Wielkanoc również nie są czytane we wszystkich diecezjach. Ta swoista „dywersja” względem KUL-u dziwi i denerwuje Wiernych Przyjaciół Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, którzy mają prawo przynajmniej raz w roku usłyszeć Słowo o tej Czcigodnej Uczelni; chcą ją wspomagać w zmaganiach z perfidnym złem destrukcji prawdy i moralności katolickiej w dzisiejszej polskiej rzeczywistości.
Również wielu duszpasterzy zatroskanych o poziom wiary i wierności Kościołowi oraz katolickie wychowanie młodego pokolenia, oczekują tego dorocznego Słowa Rektoratu KUL, aby utwierdzać w swoich parafianach świadomość odpowiedzialności za tę najstarszą Uczelnię Kościoła Katolickiego w Polsce i zachęcać do dalszej troski duchowej i materialnej o nią.
Wnikliwa lektura tegorocznego Listu Wielkanocnego Rektora KUL-u pomoże po części przynajmniej zorientować się w jakiej rzeczywistości KUL przeżywa obecnie swoją misję służby „Deo et Patriae” - Bogu i Ojczyźnie.
Nieocenioną rolę w działalności KUL spełniają Czcigodni Członkowie Towarzystwa Przyjaciół Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, którym należy się szczególna wdzięczność, zwłaszcza gdy rozpadają się dotychczasowe struktury diecezjalnych Oddziałów TP KUL z powodu braku powszechnej świadomości naszych wiernych czym jest TP KUL, zubożenia społeczeństwa, odchodzenia starszych członków oraz obojętności wielu księży i władz diecezjalnych na potrzebę ich istnienia.
Zapraszam więc do lektury Listu Świątecznego wraz z życzeniami Księdza Rektora w dziale KUL.

„Jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara…Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał…”
(1 Kor 15, 14; 20)

„… I zmartwychwstał trzeciego dnia, jak oznajmia Pismo…”
(Mszalne wyznanie Wiary)

Zmartwychwstanie Chrystusa wyobrażane przez figury biblijne, zapowiadane przez proroków i samego Pana Jezusa, poświadczone nauką Apostołów i Ewangelistów oraz definicją dogmatyczną Kościoła, a potwierdzone świadectwem życia i męczeńskiej śmierci tysięcy Wyznawców Chrystusa wszystkich czasów, jest najważniejszą prawdą wiary chrześcijańskiej, powodem adoracji oraz duchowej radości dzieci Kościoła nie tylko w Uroczystość Zmartwychwstania, ale i w każdy Dzień Pański – Niedzielę, która jest uobecnieniem Zmartwychwstania Pańskiego w każdym tygodniu Roku Liturgicznego.
Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego nie tylko przypomina te prawdy, ale też pobudza do refleksji, czy w nie naprawdę wierzymy i czy je wyznajemy w codziennym życiu według Ewangelii i nauczania Kościoła.
Z okazji więc tych radosnych dla nas Świąt Zmartwychwstania Pana
Jezusa
Życzę

Umocnienia wiary we wszystkie prawdy głoszone w imieniu Kościoła, a oparte o autorytet Chrystusa zmartwychwstałego,
Kierowania się wyznawaną wiarą w codziennym życiu i posługiwaniu kapłańskim,
Religijnego i ofiarnego przeżywania Niedzieli,
Spojrzenia wiary na śmierć i życie wieczne z Chrystusem Zmartwychwstałym w wieczystym Alleluja,
Wszelkich potrzebnych łask naturalnych i nadprzyrodzonych do wypełniania powołania, godnego życia, wielu radości, kapłańskiego optymizmu i pokoju, bo

„Pan zmartwychwstał i jest z nami!”

Człowiek - najdoskonalsze ze stworzeń ziemskich - został obdarzony przez Boga szczególnymi darami natury i łaski.
Do darów natury należy ciało i dusza z przedziwnymi władzami rozumu woli i uczuć. Przy ich pomocy człowiek może godnie żyć w doczesności i zasłużyć na życie wieczne z Bogiem w chwale zbawienia. Przez rozum (umysł) jesteśmy zdolni do myślenia, pojmowania, rozumowania. Wola, kieruje naszym postępowaniem i podejmowaniem decyzji. Uczucia zaś, czyli wewnętrzne przeżycia i emocje pochodzą tak od rozumu jak i woli.
Nieocenioną rolę w naszym życiu odgrywa rozum, przez który poznajemy prawdy naturalne i nadprzyrodzone, oceniamy wartość wszystkiego w świetle dostępnej nam wiedzy naturalnej oraz wspomaganej łaską objawione nam przez Boga prawdy nadprzyrodzone.
Niestety człowiek posiada też władzę nad rozumem, sprawuje ją wolna wola, która wybiera to co jej odpowiada nie zawsze kierując się racjami rozumu i wiary oświecającej rozum. Bardzo często władzę nad poprawnym myśleniem przejmuje za zgodą woli głupota, która wszechwładnie opanowuje umysł, wolę i całą sferę uczuć człowieka.
Dlatego warto bliżej przypatrzyć się tej deformacji naszego człowieczeństwa, którego dokonuje w nas, nieraz przy pełnej naszej zgodzie, a niekiedy bezwiednie głupota.
Temat „Głupoty” porusza artykuł w dziale: RÓŻNE.

Chlubimy się, że jesteśmy chrześcijańskim i katolickim narodem, a tymczasem w wielu sytuacjach życia osobistego, rodzinnego i społecznego temu wyraźnie zaprzeczamy.
Jedną z tych sytuacji zaprzeczających naszemu chrześcijaństwu i przynależności do Kościoła Katolickiego są otwarte sklepy oraz zakupy w niedziele, przeważnie zaraz po wyjściu z kościoła.
Jakże bardzo to kompromituje nas i uroczyście wyznaną niemal przed chwilą w kościele wiarą oraz dyskwalifikuje jako chrześcijan i katolików deklarujących publicznie ateizm, popierających bezbożnictwo i niepoważnie traktujących wyraźne przykazanie Boże:„Pamiętaj, abyś dzień święty święcił”.

Niegodziwość czynienia zakupów w Dzień Święty omawia artykuł: „Bezbożny proceder w katolickim kraju”zamieszczony w dziale: NIEDZIELA - Dzień Święty

Już tylko drugi dzień Świat Wielkanocnych przypomina społeczeństwu katolickiemu w Polsce o istnieniu i działalności dydaktyczno-wychowawczej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego - najstarszej wyższej uczelni Kościoła Katolickiego, a do niedawna jedynej w Polsce i w całym bloku państw zniewolonych przez reżym komunistyczny.
Nie można zrozumieć dlaczego usunięto z kalendarza Kościoła w Polsce tradycyjnego Dnia KUL-u w drugi dzień Bożego Narodzenia, gdy we wszystkich kościołach odczytywano list Rektora Uniwersytetu, a tacę ofiar zebranych od wiernych przeznaczano na potrzeby Uczelni.
Dzień KUL-u jaki jeszcze pozostał powinien być zapowiedziany wiernym w ogłoszeniach przedświątecznych i przypomniany w Niedzielę Zmartwychwstania. W dniu tym jak dotąd to było praktykowane należy odczytać wiernym list Rektora KUL-u, a na tacę zebrać ofiarę wiernych na KUL (niestety divisam ad nutum episcopi!).
Dzień ten powinien też być w parafii okazją do świątecznego spotkania Towarzystwa Przyjaciół KUL lub przynajmniej zachętą skierowaną do wiernych o powstanie tej grupy apostolskiej w parafii.
Przed odczytaniem listu powinno się w kilku słowach wprowadzenia przypomnieć o istnieniu Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i roli, jaką spełniał i nadal spełnia w Kościele Polskim i w Ojczyźnie w przeszło 90 – letniej historii swojego istnienia.
W większości jednak parafii księża ograniczają się tylko do odczytania listu, nieraz nawet znacznie przez nich skróconego.

Niniejszy artykuł, z okazji tegorocznego listu świątecznego Księdza Rektora KUL-u ma przybliżyć PT Czytelnikom tej strony fenomen Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, o czym można przeczytać w dziale: KUL.

ADORO TE DEVOTE…

W wielu parafiach raz w miesiącu urządza się adoracje Najświętszego Sakramentu. W czasach przed Soborem Watykańskim II nabożeństwo to praktykowane było zwyczajnie w pierwszą niedzielę miesiąca lub dni wyznaczone kalendarzem diecezjalnym podczas Mszy św. ( w niedziele podczas sumy), a także w godzinach popołudniowych w pierwsze czwartki i piątki miesiąca.
Ta praktyka wystawiania Najświętszego Sakramentu podczas Mszy św. nie była poprawna liturgicznie, gdyż Msza św. nie jest adoracją Pana Jezusa, ale uczestnictwem w Najświętszej Ofierze Chrystusa i Kościoła w duchu uwielbienia, dziękczynienia, przebłagania i prośby skierowanej do Boga Ojca przez Jego Syna Jezusa Chrystusa.
Obecnie Adoracja Najświętszego Sakramentu zwyczajnie odbywa się przed liturgicznym zakończeniem Mszy św., a więc po Modlitwie po Komunii (Postkomunii), podaniu ogłoszeń parafialnych, a przed błogosławieństwem i rozesłaniem. Nie jest to również poprawne liturgiczne, ani logiczne.

Temat ten, jak również inne kwestie związane z adoracją Najświętszego Sakramentu oraz kultem należnym Eucharystii omawia artykuł w dziale: LITURGIA.

Nie trzeba przekonywać o sile oddziaływania na życie osobiste i społeczne środków społecznego przekazu. Już od najmłodszych lat dzieci spotykają się z urządzeniami, które przekazują różne informacje o otaczającym nas świecie, młodzież i starsi korzystają na swój sposób z tego co słyszą w Radiu, oglądają w Telewizji, z czym i z kim mają możność się zaznajomić w powszechnie dziś dostępnej instytucji Internetu oraz elektronicznej komunikacji międzyludzkiej.

Kościół również korzysta z mass mediów i musi posługiwać się nimi w pracy duszpasterskiej, a równocześnie uczyć dzieci, młodzież i dorosłych korzystania z tych wspaniałych darów mądrości i dobroci Boga oraz geniuszu ludzkiego, dla swojego dobra duchowego oraz materialnego pożytku.

Tematowi mass mediów w duszpasterstwie poświecone jest obszerne, ale na pewno niewyczerpujące opracowanie p.t. „Medialny wizerunek parafii” zamieszczone w dziale: RÓŻNE.

Kościół jako społeczność uczniów Chrystusa zdążających wytrwale do zbawienia wsłuchuje się z wiarą w słowa Boże zawarte w tekstach Pisma św. zwłaszcza odczytywanego w modlitewnym nastroju podczas Liturgii Słowa Mszy Świętej.
Prezentowany tu podręcznik: „Konkordancja tekstów liturgii Słowa Mszy świętej w roku liturgicznym” może pomóc duszpasterzom – sługom Słowa Bożego i wszystkim słuchającym tego, co mówi Pan do swojego Kościoła podczas Świętej Liturgii, aby czytane, głoszone i słuchane Słowo Boże było ciągle w nas „żywe i skuteczne” (Heb 4, 12)
PT Zainteresowanych
serdecznie zapraszam do przeczytania bliższych informacji o wspomnianym podręczniku w dziale RÓŻNE
ks. Adam Klisko

Kościół jako społeczność Bosko – ludzka zorganizowana w wypełnianiu swoich zadań, których uwieńczeniem jest wieczne zbawienie należących do niej, potrzebuje duchownej władzy, którą jest Namiestnik Chrystusa na ziemi, następca św. Piotra, najwyższy Pasterz i Głowa Kościoła – biskup rzymski – Papież, nazywany Ojcem świętym.

Temat świętego posłannictwa jakie spełnia Papież w Kościele omawia artykuł w dziale Kościół

Kościół jako społeczność Bosko-ludzka potrzebuje ciągle odnowy w rozumieniu tajemnicy Boga i tego czego Pan Bóg ma prawo oczekiwać od swojego stworzenia, a zwłaszcza człowieka stworzonego na Jego obraz i podobieństwo. (por. Rdz 1, 27).
Kościół potrzebuje też odnowy ludzkiego wymiaru swego stosunku do Boga wyrażanego posłuszeństwem wobec Boga i oddawaniem Mu należnej czci w modlitwie osobistej i w liturgii Kościoła. Stąd powiedzenie: „Ecclesia semper reformanda”. I na przestrzeni wieków swego istnienia Kościół stale reformował sposób głoszenia prawd wiary ich rozumienie oraz sposób oddawania czci Panu Bogu w liturgii.
Sobór Watykański II dokonał nowej reformy liturgii, zwłaszcza Mszy św., co nie wpłynęło znacząco na umocnienie wiary, ożywienie pobożności i szacunku dla Najświętszej Ofiary. Stąd potrzeba nowego spojrzenia na liturgię Mszy św. co może się przyczynić do odnowy życia religijnego w Kościele.
Temu zagadnieniu poświęcony jest artykuł: „Odnowa liturgii Mszy Świętej, podstawą odnowy życia religijnego” w dziale: Liturgia.